Bez kitu… czyli w cztery oczy z Maciejem Ziębcem

Jak znaleźć wspólny język z młodzieżą? Jak świadczyć o Bogu podczas katechezy w szkole? Jakim człowiekiem jest młody kapłan-redemptorysta pracujący w Tuchowie? – bez owijania w bawełnę i bez kitu – z duszpasterzem młodzieży i katechetą rozmawia Kamil Wszołek.

Spodziewałeś się tego, że zaraz po święceniach zostaniesz w parafii Tuchowie?
Trochę się obawiałem. Jest taki cień wokół Tuchowa. Nikt będąc klerykiem w tym cieniu nie chce zostać, bo jest takie przekonanie, że ojcowie będą potrzeć na ciebie jak na kleryka w stule. Bzdura! Dobra, miesiąc czaiłem się i zastanawiałem, czy mogę wejść do „Salamanki” [przyp. red. Sali wspólnej ojców], ale teraz jest OK. Nie wiedziałem co mnie czeka. Będąc na czwartym roku napisałem podanie o wyjazd na misje, ale nie zostałem wybrany. Wtedy na misje do Brazylii wyjechał Wiesiek Wojtanowski. A teraz nie wyobrażam sobie innej pracy. Czasem się zastanawiam co będzie jak odejdę. Po trzech miesiącach tak się związałem z Tuchowem, z dzieciakami, z moimi uczniami…
Prowadzisz kilka grup w parafii, masz też katechezę w szkole. W czym czujesz się jak przysłowiowa ryba w wodzie?
No, bez kitu! Katecheza! Udało mi się złapać niezły kontakt moimi uczniami – i to nie tylko podczas katechezy. Uczniowie często przychodzą do mnie podczas przerwy, albo po szkole. Oni doświadczają często wielu problemów, o których tak naprawdę nie mają z kim pogadać. Często jest tak, że gdy zaczynam katechezę to wychodzi jakiś problem, wtedy mój plan idzie do kosza i siedzimy nad tym problemem…
Czyli zamiast katechezy serwujesz im po prostu dodatkową lekcję wychowawczą?
Pierwszą rzeczą jaką zrobiłem to ognisko z trzecią klasą gimnazjum. Oni po miesiącu czasu przyznali się, że są niezgraną klasa. Mówią mi, że są między nimi podziały. Są ci lepsi, i ci gorsi – nie mają kontaktu między sobą, przezywają się. Pytam się czemu? – oni nie wiedza czemu! Przez dwa miesiące szkoły zrobiłem chyba dwa tematy, a to tylko dlatego żeby złapać z nimi kontakt, aby mogli, potrafili się otworzyć i żebym też ja potrafił się otworzyć na nich zwłaszcza, gdy mnie coś denerwuje. Katecheza jest czasami trudna, ale zawsze sprawia mi wiele radochy.
Gdzie uczysz katechezy?
W Gimnazjum w Tuchowie i Szkole Podstawowej w Karwodrzy. Ale nawet nie zdajesz sobie sprawy jak ja proszę Boga, żeby mi dał cztery, albo dwie godziny katechezy u Drogosia – w tej zawodówie i technikum. Żeby mieć jakiś kontakt z tamtymi ludźmi. Ja czasami wychodzę na dworzec PKP po 22.00 i co się dzieje? Siedzą palacze trawy, ćpuny. Idziesz na parking i dilują – ustawki są organizowane. Bez kitu – w zeszłym tygodniu były nawet zatrzymania przez policję. Nikt do nich nie pójdzie? Nie zdajemy sobie sprawy jaki jest problem. Normalnie „na legalu” można kupić trawę w Tarnowie w sklepie z dopalaczami.
To co zamierzasz zrobić? Jak chcesz trafić do takiej młodzieży?
Każdy sposób jest dobry. Kilka tygodni temu przechodziłem przez ten mały park obok liceum. Siedzi jakiś chłopak; oczy podkrążone, błędne spojrzenie, słuchawki na uszach. Pytam go; czego słuchasz? – Nuta! – No, ale co nuta? – No, Nuta leci! Widać, że dzieciak jakiś dziwny. – Ale co za nuta? – Hip-hop! – To słyszę, że hip-hop ale co? – to coś tam mi powiedział… mówię mu; Przegraj mi tę płytę! – On oczy szeroko – to ksiądz słucha hip-hopu? Po trzech tygodniach przegrał mi tę płytę. Wierzę, że uda się złapać kontakt, nawet choćby było to kosztem słuchania przez mnie „nuty”!
Myślisz, że młodzież z Tuchowa bardziej otwiera się na kapłana niż na pedagoga, czy wychowawcę?
Ale to też nie jest do końca tak. Bo oni widzą mnie w habicie – gościa, który dobry jest w teorii. Bardziej pewnie podziałałoby na nich konkretne zachowanie w danej trudnej sytuacji. Powiedziałem w pewnej klasie w gimnazjum – „kocham was”! Oni oczy na mnie – no fajnie… mamy księdza pedała… Ale po pewnym czasie zrozumieli, o jaką miłość mi chodzi. Mnie po prostu cholernie na nich zależy! A każdy sposób jest dobry, by dotrzeć do drugiego człowieka.
A czy nie jest tak, że to osobowość, sposób bycia i wygląd bardziej przyciąga drugiego człowieka?
Nie wiem. Bardzo bym się załamał, jeśliby z jakiejś grupy parafialnej zaczęły odchodzić osoby po moim odejściu z Tuchowa. Nie jesteśmy tu dla siebie, łączy nas Jezus. Czasami sam się pytam siebie, jaki jestem wobec ludzi? W niektórych sytuacjach jest mi głupio, że tak coś może wypaliłem, lub źle coś zrobiłem. Zawsze jednak staram się być po prostu sobą. Na początku jestem ja i moje życie, a na to wszystko dopiero nakłada się moje kapłaństwo. Pragnę żeby osoby, z którymi się spotykam zrozumiały, że jestem prawdziwym człowiekiem i prawdziwym księdzem.
Czyli jaką osobowość skrywa twój redemptorystowski habit?
Typowy choleryk i romantyk w jednym – wychodzę z pokoju; dobra! – to trzeba zrobić! To trzeba zrobić! Wybucham, ale działam. Gdyby doba miała 150 godz. to byłoby za mało! Ale jak ja kocham być zmęczony! Mężczyzna jest taką osobą, że musi się zmęczyć, musi widzieć skutek tego co zrobił i jeśli widzi pozytywny wynik to wtedy się cieszy. Jestem też człowiekiem, który się wielu rzeczy się lęka, ale sam jestem najlepszym przykładem, że można sobie z wieloma naprawdę trudnymi problemami poradzić…
Co masz na myśli? Miałeś w przeszłości prawdziwe problemy?
Kiedyś to się chowałem przed policją jak wlazło! Chodziłem do ogólniaka do Komorowa. Tam było full ludzi z mega problemami. W Warszawce był zawsze najazd na księży. Był problem narkomanii, ludzie szprycowali się koksem, rodziny porozbijane, ćpuni, palacze… Dwoje ludzi z mojej klasy już nie ma na świecie!
A co z Tobą?
Mnie się udało… Zawdzięczam bardzo dużo rodzicom. Ale zawsze byłem typem imprezowego człowieka. Nawet wtedy, gdy po maturze zdecydowałem się wstąpić do klasztoru. Moja mama założyła się z o. Mariuszem Chyrowskim o dobre wino, że wytrzymam najwyżej dwa tygodnie… i wino wypiliśmy po święceniach.
Nawet mając własne doświadczenie człowiek nie jest w stanie pomóc wszystkim. Niektórych problemów nie da się rozwiązać…
Tak, ale tu chodzi często tylko o rozmowę – nawet telefoniczną, czy prze Internet. To często są bardzo trudne sprawy. Dziś dowiedziałem się, że pewna dziewczyna się tnie; i dziękuję Bogu, że się tnie w poprzek, a nie wzdłuż… Jakaś masakra! Nie mówię teraz o ludziach z Tuchowa. Napisała do mnie bardzo młoda dziewczyna, że jest nosicielem wirusa HIV. Nie możesz jej powiedzieć, że wszystko się ułoży… Ona ma świadomość, że jej włosy wypadają, że ma problem z białkami, że umiera… Chodzi o to by być…, po prostu być z drugim człowiekiem, dla niego… Pokazać mu, że się go kocha, żeby tej miłości mógł doświadczyć…
W tym roku grupa 24. Pieszej Pielgrzymki Tarnowskiej powróciła po kilku latach do Redemptorystów. Byłeś przewodnikiem tej grupy. Jak wspominasz ten czas pielgrzymowania?
Było to wspaniałe doświadczenie. Taki mocny impuls na początek mojego kapłaństwa. Byłem wcześniej na pielgrzymce warszawskiej, ale nigdy jako przewodnik i kapłan… Jak ja teraz tęsknie za tą grupą, za tymi ludźmi. Widziałem ich cierpienie, trudy pielgrzymowania, ale uśmiech na twarzy. Mieliśmy tyle siły jako grupa. Skakaliśmy, tańczyliśmy na postojach. Graliśmy w piłę na bosaka, a potem zakładaliśmy buty i szliśmy dalej na Jasną Górę – to jest działanie Pana Boga. Bez kitu – Niesamowite doświadczenie!
Jakie jest największe twoje marzenie?
Znaleźć walizkę kasy! Kupiłbym wielkiego tira, ołtarz przenośny, sprzęt nagłośnieniowy i jeździłbym po całej Polsce i ewangelizował. To byłby taki Katolicki Woodstok na kółkach! Marzy mi się grupa teatralna; muzyka, teatr, pantomima – taka grupa sanktuaryjna, myślę też o KSM-ie… Chciałbym, żeby tuchowska parafia była jak jedna wielka rodzina…

***

Wywiad powstal na potrzeby biuletynu Chorągiew Maryi.

~ - autor: Kamil Wszołek w dniu styczeń 18, 2009.